วันนี้ไม่รู้อารมณ์ไหนอยากเขียนอะไรมีสาระแนวจิตวิทยาที่เข้าใจแค่คนเดียวมั่ง

ความประทับใจ เกิดขึ้นได้ไม่ยาก  แต่มันจะเกิดขึ้นแค่ประเดี๋ยวประด๋าว หรือจะยั่งยืนไปนานแสนนานแค่ไหนนี่สิ

บางครั้งเห็นใคร เห็นอะไร  หน้าตาช่างชวนมอง ชวนหลงใหล เราเริ่มประทับใจที่เปลือกภายนอก  แต่พอสัมผัสให้ลึกเข้าไป  บางทีไม่ต้องสัมผัสนาน ไม่ต้องสัมผัสลึกมาก  ความประทับใจที่ให้ไปในแว่บแรกสามารถสลายหายไปง่ายดายเหลือเกิน  แต่กับบางคน บางสิ่ง แว่บแรกที่ได้เห็นก็งั้นๆ  แว่บที่สองที่ได้สัมผัสใกล้ชิด อืมมม น่าสนใจ  สัมผัสไปอีกหลายๆ แว่บ  เออ  มีคนหรืออะไรแบบนี้อยู่ในชีวิตนี่ก็ไม่เลวนะ  ยิ่งถ้าเป็นคนหรือสิ่งที่พิเศษมากๆ ก็อยากจะเก็บความประทับใจไปให้นานๆ

โดยส่วนตัว เป็นคนประทับใจอะไรง่าย  บางวูบก็เลิกประทับใจได้โดยง่าย  และหลายวูบที่เก็บความประทับใจไว้กับตัวนานมากๆ  แต่บางครั้งก็ต้องคิดว่า พอตัวเองรู้สึกประทับใจกับใครหรืออะไรเป็นพิเศษแล้ว เราเลือกที่จะหยุดมองคนหรือสิ่งนั้นแค่ตรงจุดที่เราประทับใจหรือเปล่า?  เมื่อถึงจุดที่เรารู้สึกว่า “ดี๊ดี” เราจะเลิกมองคนนั้นหรือสิ่งนั้นให้ลึกไปกว่านั้นมั้ย?  ถ้าเรามองให้ลึกกว่าเดิม  เราจะเจอจุดที่ทำให้ความประทับใจที่เกิดขึ้นลดน้อยลงหรือหายไปเลยรึเปล่า?  หรือในบางครั้ง  ประทับใจคนหรือสิ่งนั้นอยู่ดีๆ ก็เกิดพยายามจะสัมผัสเบื้องลึกเบื้องหลังให้มากเข้าเพราะอยากประทับใจให้มากยิ่งขึ้น แล้วกลายเป็นว่าตัวเองนั่นแหละเป็นคนทำลายความน่าประทับใจเหล่านั้นไปซะเองรึเปล่า?  บางทีเราคาดหวังกับคนหรือสิ่งที่เราประทับใจมากเกินไปจนเป็นเหตุให้หยุดประทับใจกับคนหรือสิ่งนั้นไปเลยรึเปล่า?

แล้วนี่ฉันบ้ารึเปล่าที่อยู่ๆ มานั่งบ่นอะไรเรื่อยเปื่อยแนวไม่เข้าใจตัวเองแบบนี้???